Fakuma 2026: odporność europejskiej branży tworzyw sztucznych

Debata o odporności europejskiej branży tworzyw sztucznych odbyła się podczas targów Fakuma 2026 jako okrągły stół w drugim dniu imprezy. Dyskusja pokazała, że sektor ma silne strony, ale jednocześnie mierzy się z problemami, które bezpośrednio dotyczą przyszłości recyklingu i gospodarki o obiegu zamkniętym.

Kto prowadził i komentował debatę na Fakumie 2026?

Dyskusję poprowadził Markus Lüling, dyrektor zarządzający wydawnictwa Kunststoff-Profi Verlag. W panelu zasiedli przedstawiciele firm z różnych segmentów branży, co pozwoliło spojrzeć na temat z kilku perspektyw jednocześnie.

Osoba	Rola	Firma
Markus Lüling	Moderator	Kunststoff-Profi Verlag
Eva Söhnlein	Kierownictwo	Geiger Group
Dr Johannes Kilian	Kierownictwo	Engel Austria
Günther Klammer	Dyrektor techniczny	Next Generation Holding
Michael Weigelt	Kierownictwo	TecPart

Jakie atuty branża tworzyw sztucznych wskazuje w obliczu krytyki?

Uczestnicy panelu wymienili cztery główne mocne strony sektora: różnorodność zastosowań, zaawansowaną technologię, recykling oraz zintegrowane łańcuchy procesowe. To właśnie na tych filarach branża chce budować swoją odporność, zwłaszcza że publiczna debata o plastiku pozostaje gorąca.

Dlaczego warto eksponować te mocne strony?

Eva Söhnlein zwracała uwagę na konieczność otwartego komunikowania przewag firm, również na targach i w platformach branżowych. Z perspektywy czytelnika to ważny sygnał: tworzywa sztuczne są obecne w wielu produktach, których używamy na co dzień, a ich wytwórcy coraz częściej chcą tłumaczyć, jak mogą być wykorzystywane odpowiedzialnie.

Dlaczego recykling tworzyw wciąż nie spełnia oczekiwań?

Wskaźniki recyklingu tworzyw nadal pozostają poniżej poziomu, jakiego oczekuje się od branży. Główne przeszkody to trzy kwestie:

• niewielka ilość dostępnych recyklatów,
• wyższa cena recyklatów w porównaniu z surowcami pierwotnymi,
• zastrzeżenia dotyczące jakości i wzornictwa wyrobów z recyklatów.

Paneliści zaznaczyli, że sytuacja w zakresie jakości stopniowo się poprawia, choć nie jest to proces szybki.

Jak można poprawić wykorzystanie recyklatów?

Jednym z kierunków, który wskazano, jest opracowywanie komponentów zaprojektowanych od początku z myślą o produkcji z recyklatów. Oznacza to odejście od traktowania recyklatu jako dodatku do gotowego projektu i przeniesienie wymagań recyklingowych na etap konstruowania produktu.

Co pomoże branży w przyspieszeniu zmian?

Na panelu pojawiło się kilka propozycji. Dr Johannes Kilian wskazywał na narzędzia oparte na sztucznej inteligencji, które mogą pomóc w doskonaleniu procesów produkcyjnych. Z kolei Michael Weigelt zachęcał do korzystania ze wsparcia organizacji branżowych oraz do aktywnego udziału w stowarzyszeniach, co według niego ogranicza barierę regulacyjną.

Padł też apel o ponowną analizę zbyt wąskich tolerancji wymiarowych i przewymiarowania elementów, które generują zbędne zużycie materiału. Osobnym wyzwaniem jest niedobór młodych kadr i studentów, uznany za barierę dla innowacji. Stąd postulat, by zainteresowanie tworzywami sztucznymi budzić przy każdej okazji, także wśród młodych ludzi.

Co to oznacza dla czytelnika i rynku?

Dla osób zainteresowanych ograniczaniem odpadów najważniejszy wniosek jest prosty: nawet najbardziej zaawansowany sektor nie rozwiąże problemu recyklingu sam. Jakość i cena recyklatów decydują o tym, czy produkty z odzysku trafią na półki w większej skali. Warto więc zwracać uwagę na to, czy producent informuje o udziale materiałów z recyklingu, a także wspierać rozwiązania projektowane z myślą o ponownym wykorzystaniu. Z punktu widzenia less waste kluczowe staje się myślenie o produkcie od początku jako o czymś, co może przejść kolejny obieg, a nie tylko o tym, jak go utylizować po zużyciu.